Zaburzenia dysmorficzne ciała (Body Dysmorphic Disorder) w perspektywie egzystencjalnej
Wyświetlenia: 75 / Pobrania: 51DOI:
https://doi.org/10.63867/aeif.13Słowa kluczowe:
dysmorfofobia, zaburzenia dysmorficzne ciała, podmiotowość, przemijanie, akceptacjaAbstrakt
Perspektywa egzystencjalna ujmuje zaburzenia dysmorficzne jako doświadczenia utraty relacji z ciałem, czasem i własną podmiotowością. Zjawisko to interpretowane jest nie tylko w kategoriach klinicznych, lecz jako forma egzystencjalnego oddzielenia, w której ciało przestaje być przestrzenią bycia-w-świecie, a staje się obiektem krytyki i lęku. Odwołując się do koncepcji Heideggera i Binswangera oraz współczesnych badań fenomenologicznych (Craythorne, 2022; Matos i in., 2023; Oliveira i in., 2024), autorka wskazuje, że źródłem cierpienia w zaburzeniach dysmorficznych nie jest samo ciało, lecz relacja wobec niego – kształtowana przez wstyd, samokrytycyzm i brak uważności. Refleksja nad przemijaniem, rozumiana jako przyjęcie kruchości i zmienności ludzkiego istnienia, może otworzyć przestrzeń dla autentycznego kontaktu z własnym ciałem i poprawy jakości życia pomimo trwania zaburzenia.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Prawa autorskie (c) 2025 Analiza Egzystencjalna i Fenomoenologia Życia

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Czasopismo ukazuje się w wersji elektronicznej – w trybie open access – m.in. na stronie czasopisma. Publikowanie jest nieodpłatne na licencji Creative Commons (CC BY-NC-ND). Prace publikujemy zarówno w języku polskim, jak i angielskim.